محمدعلی اینانلو، طبیعت‌گرد ایرانی و گروهش، در سفری که نوروز امسال به کویر لوت داشتند، وجود اکوسیستم در این کویر مرکزی ایران را اثبات کردند. اینانلو دراین‌باره گفت: «تا پیش از این، چنین پنداشته می‌شد که کویر لوت عاری از حیات است ولی ما در سفرمان ثابت کردیم که کتاب‌های درسی ودانشگاهی اشتباه می‌کردند و در کویر لوت، آری، حیات هست.»
«اینانلو» در پنجاه و هشتمین نشست موسسه‌ی طبیعت که سه‌شنبه، ۵ اردیبهشت‌ماه در خانه‌ی هنرمندان ایران برگزار شد، بهبود شیوه‌ی آموزش گیتاشناسی در ایران را مورد تاکید قرار داد و گفت: «به باور من، دانشجویان باید دشت و کویر را از نزدیک ببیند و حس کنند.  جغرافیا را از راه کتاب نمی‌توان آموخت. نتیجه‌ی چنین سامانه‌ی آموزشی این است که بچه‌ها در کتاب‌هایشان می‌خوانند، کویر لوت عاری از زندگی است، بدون اینکه به تجربه آن را دریافته‌ باشند. این اشتباه نسل به نسل تکرار می‌شود و ما را در نادانی فرومی‌برد.»
اینانلو، از تلاش برای ثبت دستاوردهایی که در سفر نوروزی‌اش به کویر لوت داشته است، خبر داد و گفت: «ایراد بزرگ ما ایرانیان، این است که خودمان را قبول نداریم. حتما باید یک نفر با موهای بور و چشم‌های آبی از راه برسد تا حرفش را قبول کنیم. اگر اینانلو یا کس دیگری، از کشف‌های تازه خبر بدهند، سخنش را نمی‌پذیریم.»
این طبیعت‌گرد ایرانی ادامه داد: «گرمترین نقطه‌ی جهان را ما در ایران کشف کردیم اما کسی به ما توجهی نکرد اما زمانی که ناسا، این نقطه را شناسایی کرد، همه باورش کردند. مشکل ما ایرانی‌ها این است که خودمان را باور نداریم. حتما باید خارجی‌ها بیایند و ما را کشف کنند تا چیزی را باور کنیم.»
پیمودن مسیر یک هزار و ۴٠٠ کیلومتری در میان کویر لوت، اجرای نخستین پرواز در کویر و نامگذاری نقاط ناشناخته‌ی کویر لوت، از رکوردهای دیگری است که اینانلو می‌گوید در نوروز امسال همراه با گروهش به آنها دست پیدا کرده ودر پی ثبت آنهاست.

دریاچه‌ی ارومیه، نماد نابودی اکوسیستم در منطقه
اسماعیل کهرم، طبیعت‌شناس ایرانی، از دیگر سخنرانان این نشست بود که به موضوع خشکی دریاچه‌ی ارومیه پرداخت.
وی گفت: «در نشستی که چندی پیش در کشور ترکیه در نکوهش سدسازی برگزار شد، دریاچه‌ی ارومیه را به عنوان عبرت نشان دادند. آنها وقتی می‌خواستند تاکید کنند که سدسازی تا چه‌اندازه برای اکوسیستم یک منطقه ضرردارد، وضعیت دریاچه‌ی ارومیه را در سال‌های ١٣۵٣ خورشیدی و هم‌اکنون مقایسه می‌کردند.»

وی افزود: «زمانی که در سال ١٣۵٣ خورشیدی، همراه با گروهی از ایالات متحده وسازمان محیط زیست ایران، مشغول مطالعه برروی فلامینگوهای مهاجر دریاچه‌ی ارومیه بودیم، در هر بار رفت وآمد به درون دریاچه، بیش از ۴٠ هزار پرنده را می‌دیدیم اما امروز، اثر چندانی از آنهمه موجود زنده نمانده‌است.»
به‌گفته‌ی کهرم، از نسل «آرتمیا ارومیا»، موجود زنده‌ی ویژه‌ی دریاچه‌ی ارومیه نیز اثر چندانی نمانده است.

کهرم گفت: «آن‌چه دریاچه‌ی ارومیه و طبیعت را به چنین وضع نابسامانی کشانده، به روزگاری بازمی‌گردد که بشر،بیش از اندازه به خودش مغرور شده‌بود و گمان می‌کرد هرکاری را می‌تواند انجام بدهد. او نگران وضع جنگل‌ها، تالاب‌ها و... نبود و همه ازمیان برد. جهان این روزها به خودش آمده و تلاش می‌کند خودش را تصحیح کند ولی ما هنوز بر روی ارومیه، سد می‌بندیم.»
اسماعیل کهرم گفت: «امروز برروی دریاچه‌ی ارومیه، ٣۶ سد بسته شده که جلوی  ۵ میلیارد وپانصد میلیون مترمکعب آب ورودی به این دریاچه را می‌گیرد. جهانیان فهمیده‌اند که سدسازی چه خطرهایی برای زیست‌بوم دارد ولی ما هنوز به سدسازی‌هایمان می‌بالیم.»